Pas na twee uur, twee koffie en twee bier durfde ik het hem te vragen. Of hij zat te wachten? "Ja, op mijn huis." Omdat hij geen naaktslak was, maar een gewoon mens, fronste ik heftig met mijn wenkbrauwen.
"Ik mag morgen in mijn nieuwe huis."
Hoe hij daar zat was herkenbaar,
IDEE?!
Het is weer de tijd van het jaar.
Ik gooi mijn winterdepressies overboord, probeer af te kicken van mijn chocola-vrolijkheidsdieet en begin aan wat nieuwe dingen.
Dit doe ik niet alleen omdat ik verjaardagsverhalen moet verzamelen enme in de zomer weer moet laten zien in een bikini. OH NEE!
Het is een oerdrang die diep van binnen komt en me dwingt verfrissend om me heen te kijken.
Zo word ik slachtoffer van mijn lentekriebels.
In het verleden heb ik me gewaagd aan:
- een eigen sekte
- humorkamp
- vreemde-mensen-trein-schrijf-boekje
- obsessie voor hubba bubba
Mijn creativiteit lijkt doodgebloed. De paaseitjes maken me het er ook niet gemakkelijk op. Wel ga ik binnenkort:
- nieuwe kleren kopen
- bij de radio
- stage lopen
MAAR, je snapt dat dit niet genoeg is. Heb je een nieuw iets/gevoel/ding idee voor me? Let me know!
Ze liep een klein beetje gebogen en snel. Hopelijk zou hij haar hier niet zien. Vanachter haar grote hoed met paarse balletjes, die ze net in de souvenirwinkel had gekocht keek ze schichtig om zich heen. Niks verdachts te zien.
De stoet met mensen voerde haar mee in de richting van het kanaal. ‘Doorlopen’ zei ze tegen zichzelf. Teruglopen zou onmogelijk zijn.
De aanwijzingen die ze gekregen had begonnen haar steeds meer tegen te staan. Meneer Vito had het goed gepland, maar de fiets die ze gekregen had was verschrikkelijk, en de schoenen waren veel te groot. Het leek alsof hij iemand anders had verwacht.
Ik rook onraad toen ik zag waar ze stonden. Niemand jonger dan veertig betrad de hoek met historische romans.
De vier jongens rond de leeftijd van vijftien lachten. “Doe je muziek dan aan!†werd er gehaast gefluisterd.
Op mijn hoede ging ik polshoogte nemen. Ik probeerde streng te kijken en keek ze vragend aan. Het leek te helpen want ze gingen naar de uitgang. De reden van hun bibliotheekbezoek bleef echter onbekend.
Pas toen de jongens achter de beveiligingspoortjes stonden zag ik wat er aan de hand was.
De muziek van hun mobieltjes ging aan, en samen jumpten ze alsof hun leven ervan af hing. Hun FIVE MINUTES OF FAME met jumpstyle.
Nu de zomer officieel ten einde is, en er al stukjes herfst zichtbaar worden, begint het verlangen. Verlangen naar juli.
De maand waarin de zon schijnt en je openstaat voor frisheid en vernieuwing. Keuzes worden makkelijk gemaakt, en zorgen verlichten onder de stralen van de zon.
Om je de komende periode op de been te houden, is JUli er weer voor je. Een glimp van hoe mooi het leven kan zijn.
Voor het achterste gedeelte uit mijn haar
hoef je niet bang te zijn.
Het is hooguit een boodschap uit de lucht,
voor het geval je denkt dat je vergeten bent hoe het voelt.
In de maneschijn die ik nooit zie
en voel in de zon,
geloof ik in een morgen en overmorgen.
Gisteren lijkt een dag geleden.
Ik ben blij dat ik niet weet dat ik mezelf niet ben.
Wie is toch die mysterieuze persoon uit Parijs die dag en nacht op JUli te vinden is?
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.
